Voor elk kind een schooltas.

Als social worker word ik vaak omringd door mensen en geconfronteerd met bepaalde situaties waarin deze mensen leven. Alhoewel dit iets is dat bij mijn werk hoort is er één ding waar ik een zwak voor heb en dat zijn kwetsbare kinderen. Dan heb ik het vooral over weeskinderen. Hoe kan een klein en onschuldig kind al zo veel ellende meemaken? Hoe moeten deze kinderen zich voelen? Maar vooral, in wat voor ellende leven deze kinderen in een land als Marokko? Dit zijn vragen waar ik vaak bij stil sta.

Dit jaar was ik van plan om naar Marokko te gaan, maar naast al de ontspannende activiteiten wou ik ook iets betekenen voor de weeskinderen. Al denkend over hoe ik het zou aanpakken scrolde ik op Facebook en kwam ik al snel op de pagina van Al-Yateem terecht. Masha Allah wat een inzet en werk dat ze reeds geleverd hebben!

Vol enthousiasme belde ik mijn nichten op om ze mee te delen wat wij dit jaar zouden doen in Marokko, namelijk weeskinderen bezoeken. Aangemoedigd door mijn nichten stuurde ik stichting Al -Yateem een berichtje. Al snel kwam ik in contact met Nordin en Salim. Ik stelde ze voor wat mijn ideeën waren en vroeg ze in hoeverre dit mogelijk was. Ze vonden het een leuk idee en stemde toe.

Vrijdag 9 augustus was het zo ver. Samen met mijn 2 andere nichten en oom stonden we vroeg in de ochtend op, om te reizen naar Nador. Zelf wonen we anderhalf uur van Nador vandaan. Stilletjes in de auto zat ik te bedenken hoe ik de situatie zal treffen. Ik weet dat het leven voor vele weeskinderen een overlevingsstrijd is. Niet ieder kind heeft een aangename jeugd gekend waar die normaliter recht op heeft. Aangekomen bij de bestemming werden we hartelijk verwelkomt door het team van stichting Al-Yateem. Zoals afgesproken bezochten we weeskinderen waarvan de meesten emotionele verhalen met zich mee droegen.

Vol spanning liep ik achter de groep aan onderweg naar het eerste kindje. Vlak voordat we aankwamen kreeg ik nog te horen wat de naam van het meisje was en in wat voor situatie ze zich bevond. Er werd op de deur geklopt en stilletjes deed ik een stap achteruit. De deuropening vulde zich met een prachtige moeder die ons vol blijdschap verwelkomde. Achter haar zag ik een kleine meisje van een jaar of 9, die ons ook kwam begroeten. Met twinkelende oogjes en een brede glimlach keek ze me aan. Salam Mariam, zei ik. En begroette haar met een knuffel. Ik voelde twee kleine armpjes om mijn nek en met een zachte stem begroette ze mij terug. Ik overhandigde haar een schooltas die ik speciaal voor haar had meegenomen. “Kijk eens Mariam een schooltas voor jou, zodat jij het nieuwe schooljaar goed kan starten, zei ik tegen haar”. Vol blijdschap pakte ze het aan en vloog ze me weer in een omhelzing. Al bedankend liet ze me los en ging ze de rest van de groep begroetten. Na een korte tijd moesten we weer verder. Er wachten nog andere kindjes op ons die een schooltas verdienen. Zo gingen we verder tot alle schooltassen uitgedeeld waren.

Het einde naderde en al denkend aan Mariam en haar hartverscheurend verhaal stapte ik terug de auto in, op weg naar huis. Dit was werkelijk waar de mooiste dag van heel mijn leven. Het gaf mij zo veel voldoening om deze kinderen te zien lachen. Een simpele bezoekje kan al zo veel betekenen voor een ander. Dit was een ervaring die me veel heeft bijgeleerd. Ik ben ook meer gaan beseffen dat het leven niet voor iedereen gemakkelijk is. En wat voor mij vanzelfsprekend is, kan voor een ander niet zo zijn. We zijn zo druk bezig met van alles en nog wat, waardoor we vergeten stil te staan bij de zaken die rond om ons gebeuren.

Ik wil het team van stichting Al- Yateem nogmaals bedanken voor de onvergetelijke dag die ze ons bezorgd hebben en de goede begeleiding die we gekregen hebben. Mijn nichten en ik hebben vastbesloten dat het een jaarlijks ritueel gaat worden. Iedere zomer weeskinderen bezoeken insha Allah.

Nassima Amakran